Make your own free website on Tripod.com

KRISIS MATAWANG MALAYSIA

BAGAIMANA DAN MENGAPA IA BERLAKU

 

7. LANGKAH KAWALAN TUKARAN ASING PERPILIH-PILIH

 

          PADA September 2 1998,  langkah kawalan itu mula berkuat kuasa. Dunia terkejut dan hampir setipa orang dan sudah tentuny jaguh ekonomi dan kewangan terkemuka dunia menjangka ekonomi Malaysia akan musnah sama sekali. Tidak masuk akal sebuah negara kecil seperti Malaysia mahu menetang hampir seluruh dunia.

 

          Apakah sebenar langkah kawalan tukaran asing berpilih-pilih? Sebenarnya, langkah kawalan dibuat secara yang amat minimum. Ia hanay mengandungi tiga langkah iaitu:

 

1.     Pasaran Ringgit luar pesisir di hapuskan sama sekali dan speculator tidak l agi mempunyai peluang mendapatkan modal dalam matawang itu. Ia di buat dengan membeku semua akaun Ringgit luaran bagi bikan pemastautin di Malaysia. Mereka tidak di benarkan meminjam atau menjual Ringgit kepada bukan pemastautin yang lain tetapi boleh melaburkan dana mereka secara bebas di Malaysia. Dengan yang demikian, peniaga matawang tidal lagi boleh membuat jualan singkat atau menukar nilai tukarannya

2.     kerajaan menetapkan kadar tukaran bagi Ringgit ialah pada RM3.80 bagi setiap Dolar Amerika.

3.     Satu “peraturan 12 bulan” dikenakan menyekat pengeluaran dana portfolio bagi tempoh setahun. Peraturan 12 bulan itu perlu kerana keadaan pasaran kewangan yang amat tidak stabil ketika itu. Kemungkinan berlakunya kempen publisiti buruk terhadap langkah  unorthodox Malaysia itu akan mencetuska pengaliran keluar modal jangka pendek secara besar-besaran. Oleh itu, sekatan 12 bulan dirasakan perlu. Bagaimanapun, apabila keadaan mulai reda enam bulan kemudian, peraturan 12 bulan ini di gantikan (bagi modal baru) dengan levi dan kemudiannya levi itu pun di longgarkan dan dikenakan hanya kepada hasil dividen yang yang di bawa keluar. Manriknya, apabila tempoh 12 bulan berakhir pada September 1999, tidak berlaku pengaliran keluar modal secara besar-besaran. Ini bermakna persepsi pasaran sudah jauh berbeza sepanjang tempoh September 1998 sehingga September 1999. pelabur asing semakin gembira dengan kenaikan harga saham mereka di BSKL dan prestasi keseluruhan ekonomi Malaysia.

 

Matlamat utama langkah kawalan tukaran asing berpilih yang dilaksanakan pada September 1998 ialah bagi mebolehkan Malaysia kembali kembali mengusai ekonominya, yang sebelum ini di tentukan oleh speculator dan pemanipulasi, bagi menjamin rakyat Malaysia sendiri yang menentukan masa depan mereka. Langkah yang diambil dirumus dengan cukup teliti bagi mengoptimumkan kesan positif daripada globalisasi dan mengetepikan akibat buruk daripadanya. Aspek postif globalisasi yang dikekalkan itu ialah dari segi kebesan sebenar dalam hak-hak dagangan antarabangsa dan pelaburan langsung asing. Regim liberal yang mengawal selia urusniaga dagangan dan pelaburan asing tidak diubah sedikit pun. Aspek negatif dalam globalisasi yang di ketepikan dalam langkah itu ialah pasaran luar pesisir bagi dagangan Ringgit dan aliran bebas dana jangka pendek yang menggugat kestabilan ekonomi.

 

          Kerajaan menetapkan tukaran Ringgit pada 3.80 berbanding Dolar Amerika, berdasarkan kadar yang  wujud ketika langkah kawalan itu dilaksanakan.

 

          Sebenarnya kerajaan boleh menetapkan nilai ringgit pada tahap 2.50 berbanding Dolar Amerika, seperti yang biasa satu ketika dahulu. Bagaimanapun, kadar yang tinggi akan menjadikan Malaysia kurang berdaya saing berbanding negara jirannya. Kadar tukaran pada 3.80 bagi setiap Dolar Amerika itu mengembalikan tahap 1.10 bagi Baht dan Peso berbanding Ringgit. Memang barangan import yang mempunyai harga bersandarkan Dolar Amerika akan menjadi lebih mahal pada 3.80 berbanding 2.50 tetapi ini sebenarnya baik untuk ekonomi Malaysia. Import akan berkurangan dan eksport pula meningkat dan denga nitu lebihan dagangan akan lebih mudah dicapai. Tidak hairanlah jika lebihan dagangan Malaysia kini telah mencapai tahap setinggi yang belum pernah dinikmati.

 

          Sebaik sahaja operasi CLOB disekat dengan perlaksanaan peraturan baru pada September 1998, harga saham di BSKL telah melonjak dengan kukuh. Indeks komposit BSKL melambung mendadak daripada 262 mata kepada lebih 800 mata dan permodalan pasaran juga menigkat tinggi. Pelaburan tempatan menyaksikan nilai saham mereka naik dengan banyaknya dan dengan itu panggilan Margin yang dulunya sering menhantui mereka mula menjadi sejarah silam. Mereka yang mahu mendapatkan tunai juga tidak menghadapi masalah menjual saham mereka pada harga yang jauh lebih tinggi berbanding sebelumnya.

 

          Pemegang saham yang membeli melalui CLOB tidak dapat menjual pegangagn mereka selepas penutupan pasaran itu pada September 1998 kerana urursan logistiknya perlu dibuat bagi membolehkan pemegangnya memindahkan saham mereka itu kepada CDS Kuala Lumpur secara individu. Pemindahan itu bagaimanapun selesai sepenuhnya pada pertengahan tahun 2000. sepanjang tempoh itu, nilai saham berkenaan meningkat tiga kali ganda. Pemegang saham yang membeli melalui CLOB sepatutnya berterima kasih kepada kerajaan Malaysia kerana menangguhkan penjualan saham mereka yang juga menikmati kenaikan nilai.

 

          Peratura “12 bulan” yang dikenakan pada pelabur bukan pemastautin sekali gus menghalang mereka daripada membawa keluar modal dalam tempoh setahun. Mereka juga telah menikmati manfaat yang serupa. Jika peraturan sedemikian tidak dilaksanakan, pelabur bukan pemastautin ini pasti akan menjual pegangan mereka pada harga pasaran (ketika itu). Kesan daripada peraturan 12 bulan itu, kebanyakan pelabur asing tidak dapat menjual saham mereka dan hari ini berpeluang menikmati harga yang jauh lebih tinggibagi pelaburan mereka itu. Dengan mengambil kira pegangan mereka mewakili kira-kira 30 peratus permodalan di BSKL, jika mereka menjualnya pada 1998, ia pasti menyebabkan kejatuhan menjunam bursa itu serta pengurang rizab luaran Malaysia. Ini sudah tentunya membawa kepada ketidakstabilan ekonomi Malaysia yang akan menyukarkan lagi proses pemulihannya. Peraturan 12 bula itu sebenarnya, secara tidak langsung mewujudkan manfaat kepada kedua-dua pihak, iaitu pelabur bukan pemastautin dan kerajaan Malaysia sendiri.

 

          Seperkara pentiong yang perlu ditekankan ialah FDI langsung tidak tertakluk kepada syarat kawalan tukaran asing berpilih berkenaan. Ini kerana pelabur FDI bukan sahaja dibenarkan membawa keluar keuntungan mereka, malah juga boleh membawa pulang perolehan daripada penjualan asset mereka, jika memilih demikian. Perlu diingatkan bahawa peraturan FDI di Malaysia tidak mensyaratkan pelaburnya membawa masuk 100 peratus modal bagi memenuhi semua keperluan pembiayaan mereka. Bagi setiap ringgit yang di laburkan, mereka dibenar meminjam 3 Ringgit  daripada bank Malaysia. Kawalan tukaran asing berpilih yang dilaksanakan tidak menjejaskan dasar itu. Malaysia mampu berpendirian liberal dalam soal ini kerana mempunyai rizab asing yang besar dan mudah tunai yang banyak dalam system kewangan tentapatannya. Pertimbangan utama bagi dasar FDI Malaysia ialah dari segi penyediaan peluang pekerjaan dan pemindahan teknologi. Aspek aliran masuk modal (FDI) tidak pernah diberi keutamaan dalam penggubalan dasar FDI negara. Bagi memastikan pinjaman dalam negara yang dibuat oleh pelabur FDI tidak hanya terhad kepada anak syarikat bank asing yang beroperasi di Malaysiam kerajaan mengenakan syarat 60:40 iaitu 60 peratus daripadanya mestilah di perolehi daripada bank tempatan milik Malaysia.

 

          Dasar liberal yang membenarkan FDI meminjam daripada bank di Malaysia ini berfaedah kepada kedua-dua pihak. FDI mempunyai rekod pembayaran balik pinjaman yang amat baik  manakala bank di Malaysia termasuk yang dimiliki warganegara Malaysia yang memberi pinjaman kepada mereka dapat meraih keuntungan. Oleh sebab Malaysia mempunyai kadar tabungan yang tinggi, iaitu kira-kira 38 peratus daripada KDNK, bank harus boleh beri pinjaman sejumlah besar daripada tabungan itu.

 

          Bagaimanapun, satu fenomena menarik mengenai FDI di malaysai ialah ia biasanya menokok pelaburannya di Malaysia sama ada dengan pengaliran modal baru, pengekalan atau pun pelaburan semula keuntungan mereka. Walaupun dalam tempoh kegawatan yang sukar pada 1997-1998, FDI di Malaysia terus menigkat jumlah pelaburan mereka.

 

          Dasar Malaysia berhubung hal memindah keluar keuntungan perlu dijelaskan kerana ia berupa satu factor penting terhadap keupayaannya melaksanakan peraturan kawalan tukaran asing berpilih pada September 1998. peraturan kerajaan menetapkan semua pengeksport (termasuk pelabur FDI)  membawa balik perolehan eksport mereka ke  Malaysia sebaik sahaja bayaran diterima. Memag ada beberapa pengecualian diberikan kepada ketetapan ini tetapi jumlahnya amat kecil. Pengeksport juga dibenarkan memberi kredit kepada pengimport mereka bagi tempoh maksimum enam bulan. Ini bermakna dalam tempoh enam bulan selepas tarikh eksport, semua pendapatan eksport iu perlu dibawa balik dan dijual kepada bank di  Malaysia. Selepas memenuhi permintaan pengimport, bank berkenaan harus menjual baki bersih urusniaga itu kepada bank pusat setiap hari. Dasar ini berjaya mewujudkan satu timbunan rizab asing yang meyakinkan bagi Malaysia sejak beberapa tahun kebelakangan. Ini seterrusnya memberi keyakinan kepada Malaysia untuk melaksanakan usaha kawalan tukaran asing berpilih itu pada September 1998 kerana kedudukan rizab luarannya yang mantap. Paduan sikap liberal membenarkan FDI meminjam daripada system kewangan domestik dan ketegasan menghalang penempatan pendapatan eksport mereka diluar negara membolehkan bank Malaysia mengitar semula kadar tabungan dalam negara yang tinggi dan pada masa yang sama membolehkan bank pusat menigkatkan rizab luaran.

 

          Selepas berjaya menstabilkan pasaran matawang menerusi langkah kawalan tukaran asing bersih berpilih dan menstabilkan BSKL menerusi penutupan CLOB, kerajaan berpeluang untuk menumpukan usaha secara langsung kearah memulihkan semula ekonomi negara selepas September 1998.

 

<< Muka Depan         Seterusnya >>